Skelettenvrouw

IK heb dit verhaal hier geplaatst vòòrdat ik mijn eigen website had gemaakt. Nu staat dit verhaal ook daar samen met nog meer tekeningen en schilderijen. Gaat u vooral een kijkje nemen : http://www.sigridpoldervaart.nl of http://www.atelierpiggypee.nl

                                         Skelettenvrouw.

Het volgende verhaal heeft mij geraakt , ik vind het een prachtig liefdesverhaal.

Het verhaal is bedacht door  Clarissa Pinkola Estes, ik heb het gelezen in haar boek ‘De wolfsvrouw vertelt..’.

Skelettenvrouw

Ze had iets gedaan dat haar vader afkeurde, al wist niemand meer wat dat geweest was. Maar haar vader had haar naar de steile rotsen langs de kust gesleurd en haar over de rand in zee geworpen. Daar hadden de vissen haar vlees  weggevreten en haar ogen uitgerukt. Nu lag ze op de zeebodem, terwijl haar slelet om en om draaide met de stroom.

Op een dag wierp een visser daar zijn hengel uit, nou eerlijk gezegd hedden heel wat vissers deze baai al eens aangedaan.  Maar deze visser was ver van huis geraakt en wist niet dat de plaatselijke vissers deze inham meden omdat het er volgens hen spookte.

De haak van de visser zakte langzaam door het water naar beneden en bleef uitgerekend in de ribbenkast van Skelettenvrouw steken. De visser dacht: ‘O, nou heb ik me toch een kanjer! Nou heb ik toch beet!’ Hij stelde zich al voor hoeveel mensen van deze grote vis zouden kunnen eten, hoelang ze ermee toe zouden kunnen, hoelang hij verlost zou zijn van het vermoeiende jagerswerk. En terwijl hij met dit zware gewicht aan het eind van zijn haak worstelde, veranderde de zee in een schuimende , kolkende massa; zijn kajak schudde en danste op de golven, want zij daar beneden vocht om zich te bevrijden. maar hoe harder ze vocht, hoe vaster ze in de lijn verstrikt raakte. Wat ze ook deed,  ze werd onverbiddelijk omhooggesleurd, opgehaald aan de beenderen van haar eigen ribben.                       De jager had zich omgedraaid om zijn net binnen te halen, dus hij zag haar kale hoofd niet boven de golven opdoemen, zag de kleine koraaldiertjes niet die in de oogkassen van haar schedel glinsterden, zag de schaaldieren niet op het oude ivoor van haar tanden. Toen hij zich met zijn net omdraaide, was haar hele lichaam, of wat daarvan over was, boven water gekomen en hing zij met haar lange voortanden aan de punt van zijn kajak.

‘O!’ riep de man, en zijn hart zonk hem in de knieen,  zijn ogen verborgen zich van schrik op zijn achterhoofd en zijn oren werden vuurrood. ‘O!’ schreeuwde hij. Hij stootte haar met zijn riem van de boeg af en begon als een bezetene naar de kust te roeien.  En omdat hij niet besefte dat ze nog  aan zijn lijn vastzat, was hij nog banger, want het leek wel of ze op haar tenen stond en hem de hele weg naar de kust achterna zat. Hoe hij zijn kajak ook liet zigzaggen, ze bleef vlak achter hem. Haar adem rolde in wolken stoom over het water en haar armen zwaaiden wild alsof ze hem zo naar de diepte zou sleuren.                        ‘Ooooooo!’ jammerde hij toen hij het strand bereikte. Met 1 sprong was hij uit zijn kajak, zijn hengel in de hand, en hij zette het op een lopen, terwijl het koraalwitte lichaam van Skelettenvrouw, nog steeds in de vislijn verstrikt, vlak achter hem aanhobbelde.Hij rende over de rotsen en zij volgde hem. Hij rende over de bevroren toendra en ze bleef hem op de hielen zitten. Hij rende over het vlees dat te drogen was gelegd en onder zijn mukluks in stukken brak.                                 Al die tijd bleef ze vlak achter hem en graaide, terwijl ze werd voortgesleurd, zelfs wat van de bevroren vis mee. Ze begon die op te schrokken, want ze had in geen eeuwen iets te eten gehad.Tenslotte bereikte de man zijn sneeuwhuis. Hij dook de tunnel in en haastte zich op handen en knieen naar binnen. Hijgend en snakkend naar adem lag hij in het donker, terwijl zijn hart tekeerging als een trommel, een machtige trommel. Eindelijk veilig, helemaal veilig, ja, veilig, de goden zij dank! Raaf, ja  dank u, Raaf, en de edelmoedige Sedna! Eindelijk… veilig.

Stel je voor, toen hij zijn olielamp aanstak; daar lag ze….het…als een warrige hoop op zijn sneeuwvloer, een hiel over haar schouder, een knie in haar ribbenkast, een voet over haar elleboog.  Naderhand kon hij niet zeggen wat het geweest was, misschien had het licht van het vuur haar trekken verzacht, of misschien kwam het wel omdat hij  een eenzame man was.  Maar een gevoel van zachtmoedigheid vulde zijn gemoed, en langzaam stak hij zijn groezelige handen naar haar uit en begon haar,  onder het mompelen van zachte woordjes als een moeder tegen haar kind, uit de vislijn te bevrijden.                                     ‘O, na ,na,  na.’ Eerst maakte hij haar tenen los, daarna haar enkels. ‘O, na, na, na,.’  Zo werkte hij tot diep in de nacht door, totdat de beenderen van Skelettenvrouw weer allemaal zaten waar ze bij een mens horen te zitten, vervolgens wikkelde hij haar in een bontvel om haar warm te houden.                    Hij pakte een vuursteen uit zijn leren mouw en gebruikte wat van zijn haar om nog wat meer vuur te maken. Terwijl hij het kostbare hout van zijn hengel in de olie zette en de vislijn opwond,  liet hij af en toe zijn blik op haar rusten.  En zij in het bontvel zei geen woord- ze zou niet durven-omdat ze bang was dat deze jager haar mee naar buiten zou nemen en van de rotsen zou werpen, zodat haar beenderen in duizend stukken zouden breken.

De man werd slaperig, kroop onder zijn slaaphuiden en lag al gauw te dromen. En zoals je weet, rolt er soms als een mens slaap, zomaar een traan uit het oog van de dromer.  We  weten nooit door wat voor soort droom dit veroorzaakt wordt, maar wel dat het een droom vol droefheid of verlangen is. En dit gebeurde nu ook bij de man.                                 De  Skelettenvrouw zag de traan glinsteren in het schijnsel van het vuur, en plotseling kreeg ze zoooo’n dorst. Ze kroop rammelend en ratelend naar de slapende man toe en zette haar mond aan die traan. Die ene traan was als een rivier, en ze dronk en dronk en dronk tot haar jarenlange dorst gelest was.

Naast hem liggend, stak ze haar hand in de borst van de slapende man en haalde zijn hart eruit, de machtige tommel. Ze ging zitten en begon op beide zijden ervan te roffelen: Bom, bomm…..Bom, Bommmm! Terwijl ze op de trommel sloeg, begon ze luid te zingen: ‘Vlees, vlees, vlees! Vlees, vlees, vlees!’ En tjdens het zingengroeide er langzaam maar zeker weer vlees op haar beenderen. Ze zong zich een spleet tussen haar benen, en borsten die zo lang waren dat ze zich ermee kon warmen, en alles wat een vrouw verder nodig heeft.                                 En toen ze helemaal klaar was, zong ze ook nog de slapende  man de kleren van het lijf en kroop bij hem in bed, met haar huid tegen zijn huid. Ze stopte de grote trommel, zijn hart, weer in zijn lichaam.  En zo werden ze wakker, in een innige omhelzing, verstrengeld na hun nacht samen,  maar nu op een andere manier, een die goed en blijvend was.

De mensen, die niet meer weten waarom het haar aanvankelijk zo slecht vergaan was, zeggen dat zij en de visser samen vertrokken en altijd goed te eten hadden dankzij de schepsels die ze in haar leven onder water had leren kennen. De mensen zeggen dat het echt gebeurd is, en meer weten ze er niet van.

                                                          Skelettenvrouw

Dit prachtige verhaal heb ik als aanleiding genomen om een schilderij te maken.  Eens in de maand neem ik deel aan een bijeenkomst van schilders onder leiding van  George Geutjes. In zijn reguliere lessen werken zijn  leerlingen aan de opdracht Palimpsest.  Het leek mij leuk om ook daaraan mee te doen.   Palimpsest heeft te maken met het hergebruik van de kostbare papyrusrollen vroeger. Daardoor scheen de tekst soms door, zeg maar een laag over laag over laag effect.

Ik heb ooit bij pttpost gewerkt en daar heb ik nog wat oude zakken aan over gehouden…     Die heb ik aan elkaar genaaid met een grove steek.  Ik heb ze met een permanent marker beschreven. De tekst paste er precies twee keer op.  (Dit bracht heerlijk nostalgische gevoelens van strafwerkregels schrijven teweeg) Dit is mijn interpretatie van  hergebruik…nogal toch?

DSC05582DSC05579

Maar goed,ook al zag dit er al best leuk uit ik moet nu een voorstelling erover heen schilderen. Dus gewoon beginnen. het verhaal gaat over een man  en sneeuw en vissen en een sneeuwhut, dus ik heb daar dit van gemaakt:

DSC05591

vervolgens:

DSC05595

 En nog meer verf en natuurlijk sneeuw erop…(de voorzienigheid had juist in maart nog een buitje doen vallen!) En een nachtje vorst eroverheen…  goed kreukelen   Zo leuk met zo’n lap, je kan er echt alles mee doen.

DSC05601                         DSC05602

 

Het idee van Palimpsest is laag over laag tekst. Dus weer terug naar het dromerige strafregelgevoel en schrijven maar weer:

DSC05609DSC05610

en weer verf, maar ik vind het lastig om het en niet helemaal af te dekken, en toch niet geforceerd niet af te dekken, dus weer allerlei experimentjes:                       -eerst een gelige laag en op de kop in de sneeuw:

DSC05629         even aanstampen:        DSC05630

dat  had niet veel zin, alle verf lag in de sneeuw  (lekker milieuvervuiling..)

DSC05631

Dan maar een nieuwe laag gesso met oker en raw umber erop

:DSC05632

Verdorie dit dekt wel erg erg, waar is mijn eskimomannetje nou? staalspons  nagelborstels oude lappen….

en na een tijdje drogen in de zon heb ik de hele lap in een plas gelegd:

DSC05634                DSC05636 de achterkant werd steeds mooier

helaas was ook hiervan het effect vooral milieuvervuiling…

Toen heb ik gezocht naar een tint die dicht bij de postzak kleur komt en heb daarmee weer overschilderd.

DSC05652

Dit is mooi en verwarrend tegelijk want in het half donker met lampen aan zie je niet dat er allerlei lagen onder de postkleur zitten. Dit is wel voor nu mijn bedoeling, maar of het ook gaat werken?

het verhaal gaat over zijn hart en over Skelettenvrouw die als een in elkaar geklit geraamte boven komt. Daarom sprak dit verhaal mij aan: ik teken al ruim een jaar verhalen met botten.  Dus dat wordt nu mijn uitdaging: hoe schilder en teken ik hieroverheen een warm hart en haar rommelige skelet?

DSC05657DSC05655

nou, hoppeta, ik heb er een hart overheen geschilderd…Ik heb sinds jaren weer eens met olieverf geschilderd…en het was heerlijk! Wow, wat is het toch lekker smeuig en wat ruikt het toch heerlijk en wat kun je er prettig mee schilderen. Daardoor verloor ik me iets in proporties, maar ach, het is goed om een groot hart te hebben toch? En dat had de visser. Maar hoe krijg ik het op tijd droog? 25 maart moet ik het inleveren voor de expositie… En ik wil nog iets met een skelet eroverheen, en de achtergrond valt nu helemaal weg, dus die moet ook opgehaald worden. Ik kan even niks doen, moet wachten.

Viel mee, een paar dagen later was het droog genoeg om eroverheen te gaan. weer tekst, nu ook in rood kleurporlood. Ik hoopte maar dat houtskool zich laat verwerken op deze ondergrond. Dat gaat redelijk, ik kan niet heel subtiel werken met mijn lijnen, maar het is in ieder geval wel goed zichtbaar. Ik heb ook met acryl, het hoofd en bekken aangegeven. Ik wil nog met houtskool haar ribbenkast tekenen, maar misschien wordt het ook acrylverf. Of allebei. En misschien nog een been of voet ergens doorheen? Het moet niet te vol worden.

DSC05678
DSC05682

DSC05680

Ik heb wel even de tijd nodig gehad om te bepalen waar ik nog iets wilde doen. Rechtsboven zou een te rechte lijn door het schilderij geven. Rechtsonder zou een soort driehoek onderin geven. Teveel gewicht onderin. ik wilde niet door het hoofd heen gaan. Ik heb eerst een ribbenkast geschilderd in huidskleur. Ik had te veel haast denk ik, maar het zag er niet uit. dat heb ik met een natte doek met afwasmiddel er weer afgepoetst. Maar weer een paar dagen laten hangen. Ik hang het dan expres in de woonkamer, zodat ik er voortdurend naar kan staren… Op zaterdagmiddag wilde ik er echt verder aan werken, en ik wist het maar niet. Op zo’n moment wil ik eigenlijk gaan slapen, uit een soort frustratie. Maar ik weet ook dat ik in zo’n halfslaperige toestand ontvankelijker ben voor ideeen, dus ik geef er wel aan toe. En het werkt gewoon echt, want nadat ik zo even lekker had liggen soezelen, keek ik weer eens naar het doek en bedacht ik dat ik nog pastelkrijt ergens had. En dat was voor mij wat het doek nog nodig had. geen dikke verf, maar licht en luchtig softpastel. Het hecht alleen niet zo goed op olieverf, ook niet met fixeer. Da’s wel jammer, maar ja.

Dit is het geworden, en ik denk dat ik het zo maar hou.

Voor wie dit doek live wil zien, tezamen met nog meer palimpsesten : vanaf 5 aprilis er een expositie in de middenfoyer van de Kunstlinie te Almere. U bent van harte uitgenodigd!

DSC05713DSC05700

DSC05689

DSC05699

Advertenties

3 gedachten over “Skelettenvrouw

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s